eaayenie

ชั้นคิดถึงแม่ คิดถึงช่างใจ ชั้นไม่เคยอยากไปหาหมอคนเดียวเลย ชั้นกลัว แต่พอไม่มีแม่กับช่างใจอยู่กัชั้นแล้ว ชั้นคิดว่าชั้นก็เก่งนะที่ไปหาหมอคนเดียวได้  ชั้นเก่งหรือชั้นปลง สุดท้ายชั้นก็สะดุดให้ความเก่งที่ว่าไม่เป็นท่าเลย ชั้นร้องไห้ ชั้นอยากหนีไปให้พ้นๆๆจากสภาพแบบนี้ ใช่ชั้นแสร้งทำเป็นไม่เท่าไร แค่มดกัด แต่จริงชั้นแทบจะไม่ไหวที่จะอยู่ถึงวันพรุ่งนี้เลย  ตอนที่ชั้นโดนฉีดยาชั้นอยากมีแม่ มีช่างใจคอยจับมืออีกข้างนึงของชั้นไว้ คอยอยู่ข้างๆๆๆตั้งแต่แม่ ช่างใจ และเธอเดินเรียงแถวไปจากชั้น...เคยหันกลับมามองชั้นกันไหมว่าชั้นจะเป็นยังไงบ้าง ชั้นไม่สบายบ่อยมากเกินไปแล้วรู้กันบ้างไหม เราอยู่ไกลกันเหลือเกินเกินแล้ว เราคงมองไม่เห็นกันอีกแล้ว  ชั้นเจ็บปวด ชั้นคลำทางไม่เจอ ชั้นรู้สึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างว่างเปล่า กำลังเดินอยู่บนทางที่ตัวเองไม่รู้ว่าจุดหมายคือที่ใด  ทางที่ชั้นเดินมันหนาวเหน็บ ขาดสิ้นความอบอุ่น ฟูกรองเวลาที่ล้ม  แม่คะ ช่างใจ เธอ แค่มาหาชั้นในฝันก็ทำกันไม่ได้เลยเหรอคะ รักชั้นกันอยู่ไหม ใช่ใช่ไหมคะว่าความตาย ทำให้ทุกอย่างทุกความผูกพันธ์ดับสูญไปด้วย แม่คะแม่จกหนูไปเมื่อ 30 สิงหา 44 ช่างใจพี่เลี้ยงที่รักชั้นสุดหัวใจ จากชั้นเมื่อ 1 พค.46  เธอรับรู้ทุกอย่าง ทำไมใจร้ายใจ ทำไมไม่ฝืนหัวใจให้เต้นต่อ วันที่ 27 ก.พ. 48 เรายังคุยโทรศัพท์กันดีอยู่เลย ชั้นอยากเล่าเรื่องที่ชั้นฝันว่าไปเที่ยวกับเธอแล้วชั้นเก็บของช้าเธอเลยเดินมาก่อน ชั้นตามเธอมาทันเธอก้าวลงเรือพอดี แต่ชั้นไม่กล้ากระโดดลงเรือตามเธอเพราะว่าเรือมันเลื่อนเคลื่อนแล้ว ชั้นกลัวตกน้ำ วันนั้นเราคุยโทรกันนิดเดียวเอง เธอบอกจะกินข้าว และตอนนั้นเธออยู่กัมพูชา เธอบอกจะรีบกลับมาหาชั้น...พอวันที่ 28 ชั้นโทรหาเธอเล่าความฝันให้ฟัง....ชั้นเอะใจไม่มีเสียงอืม เหรอ เธอคิดมาก คิดถึงชั้นมากจนเก็บไปฝันเหรอ ชั้นก็คิดถึงเธอ อยู่บ้านดีดี....แต่เป็นเสียงหลานเธอที่ผ่านหูชั้นว่า พี่นนตายแล้ว ชั้นยังขำเลย...เป็นไปได้ไม่...จนชั้นไปรอรับศพเธอที่วัด...ศพนั้นใช่เธอจริงๆๆ หัวใจชั้นเหมือนทุกมีดแทง มันเจ็บ เหมือนความสูญเสียที่ผ่านมาถาโถม แต่ชั้นก็ยังยิ้มได้จนงานศพผ่านพ้น

วันที่ 28 ไอ้หมีกับอันวาหอนกันไม่หยุด ชั้นรู้ว่าเธอมา ช่วงที่เธอตายแรกๆๆ เธอมาอยู่ในฝันชั้นทุกคืน เธอพาชั้นไปนู้นไปนี่ แต่สุดท้าย ก่อนที่ชั้นจะเดินเข้าไปในประตู หรือขึ้นรถไปกับเธอ ชั้นก็ตื่นก่อนทุกที หลังจาก สามเดือนแรกผ่านไป ชั้นก็ไม่ค่อยได้ฝันถึงเธอ เริ่มห่าง ความผูกพันที่มีกันมันเริ่มจางใช่ไหม และพอถึงวันนี้มันหมดแล้วใช่ไหม 

แม่คะ ช่างใจ นน จำกันไม่ได้เลยเหรอคะ ว่าหนูเคยพูดกับทุกคนไว้ว่ายังไง หนูบอกว่าหมดแม่หนูไม่มีใครแล้วนะ หมดช่างใจหนูไม่มีใครแล้วนะคะ อยู่กับหนูนานาๆๆๆๆ  กับเธอซึ่งก็รู้อยู่เต็มอก ก็ยังทิ้งชั้นไปได้ลงคอ 

หลังจากที่เธอไปอีกคนชั้นรู้สึกว่าชั้นไม่สบายบ่อยมากเกินไปแล้ว ชั้นต้องไปหาหมอคนเดียว ต้องดูแลน้องคนเดียว ถ้าชั้นไม่มีน้อง อันวากับไอ้หมีชั้นจะเอาไปฝากหมูแดงเลี้ยง  ส่วนชั้นจะตายค่ะ 

ชั้นรู้ว่าการฆ่าตัวตายมันไม่ดีเลย แต่มันก็ดีกว่าตายทั้งเป็นแบบนี้ ชั้นต้องทนเข้มแข็งต่อหน้าใคร ยิ้มเพื่อจะสื่อสารออกไปว่าชั้นโอเค แต่ช่างเถอะ ชั้นจะใช้ชีวิตที่เหลือทำความดี เผื่อชั้นได้มีโอกาสเกิดมาเป็นคนอีกที  ประวัติศาสตร์จะได้ไม่ซ้ำรอย

แม่คะ ช่างใจ เธอ ทำให้ชั้นรู้ทีได้ไหมว่าความผูกพันที่เรามีให้กันมันไม่ได้เลือนลางและหายไปแล้วในเวลานี้   ชั้นร้องไห้ร้องไห้ วันนี้เป็นวันแห่งการร้องไห้ของชั้นอีกวันนึง

ตอนที่แม่ ช่างใจ และเธอ ยังมีตัวตน และเวลาที่ชั้นรู้สึกคิดถึง หรือบอกคิดถึงไป หัวใจชั้นมีความสุข

แต่เวลานี้ ความคิดถึงมันเดินทางเดียวกับน้ำตา รวมด้วยความเจ็บปวด เคว้ง สุดเหงา สับสน อ่อนล้า

เวลาที่หนูได้ฝันถึง แม่ ช่างใจ และเธอ มันอบอุ่นนะคะ กรุณาเถอะ

เมื่อวานเอารถไปล้างค่ะ นึกขึ้นได้ว่าลืมโทรศัพท์ไว้ใรถ เลยเดินกลับมา เห็นเด็กล้างรถมันใช้โทรศัพท์ของเราโทรออก พอโวยวายมันบอกว่าดีเท่าไหร่แล้วที่ไม่เอาไป แค่ใช้ ไอ้เลวววว

เหตุเกิดที่ปั้ม เอสโซ่ ตรงข้ามบิ๊กซีสะพานใหม่ค่ะ

ชั้นเลือกที่จะโรแมนติก เพราะมันช่งสวยงาม

เลือกที่จะอีโรติก เพราะมันช่างเซ็กซี่

เหมือนที่ชั้นได้เลือกทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต ตั้งแต่เสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้า ร้านอาหาร

สกินแคร์ หนังสือสักเล่ม หรือแม้แต่ผู้ชายสักคน

ชั้นชอบนะที่ได้เลือกทุกอย่างในชีวิต และทุกอย่างที่ชั้นเลือกก็มักทำให้ชั้นพอใจอ่ะนะคะ